Niechciani bracia część 2

Druga część, bo już nie mogłam się doczekać, żeby to opublikować. Dzień przed terminem, ale to chyba dobrze. Ostrzegam też, że w moich opowiadaniach jest zawsze dużo przekleństw. Czasami za dużo, ale staram się je ograniczać. No ale wiecie, to nastolatkowie, oni wciąż przeklinają. Ale już zapraszam do lektury (tradycyjnie strasznie krótkiej, ale po 6 dniach to jest coś!)



   Po chwili już kompletnie się wyłączyłem. Jak będę w tych „kilku typach” zwyczajnie odmówię. Nie mam zamiaru wydurniać się w stroju szkieleta.
   - A parą, która nie ma prawa się wycofać jest Seweryn i Kaye.
   - CO?! – zawyliśmy oboje.
Kobieta uśmiechnęła się lekko, ale nie ironicznie.
   - Wyjdźmy na chwilkę na korytarz. A reszta klasy w tym czasie ma zająć się odrabianiem zadań domowych.
Wstałem niedowierzając.

Ja: O kurwa.

Tylko taką wiadomość zdążyłem wysłać Kajetanowi zanim doszedłem do drzwi. Stanęliśmy w trójkę na korytarzu. Ja i Kaye zmierzyliśmy się wrogim wzrokiem. Przeniosłem spojrzenie na dość młodą nauczycielkę. Biedna… Jest to jej pierwsza klasa, a ja i ta ciota w niej jesteśmy.
   - Za nic nie będę z nim w parze – odezwałem się pierwszy.
   - Posłuchajcie mnie. Rodzice innych uczniów się na was skarżą. To jest ostatnia szansa na pogodzenie się. Nie chcę od razu zmuszać was do wielkiej przyjaźni, bo wiem, że to raczej nie możliwe – rzekła z lekkim uśmiechem – Wystarczy, że skończycie wciąż się wyzywać  i przepychać. Obojętność będzie całkowicie wystarczalna. Jak nawet czasem się do siebie odezwiecie jak znajomy ze znajomym, to bądźcie pewni, że na waszym świadectwie w rubryce „zachowanie” pojawi się wzorowy.
Białowłosy kretyn westchnął, po czym się odezwał:
   - Ale żeby od razu dać nas razem do labiryntu? – jęknął – Niech pani spojrzy na to z innej strony. To raczej w żadnym stopniu nas do siebie nie… zbliży – ostatnie słowo wręcz wypluł – Przyjdziemy po prostu w strojach do szkoły, rozejdziemy się. Nawet się nie spotkamy, żeby zorganizować jakieś rekwizyty. Jak pani tak koniecznie chce, to dobra, ale to nie ma żadnego sensu.
   - Dobrze chłopcy, widzę, że ta rozmowa zabierze nam trochę więcej czasu. Pójdźcie do sali dziewięć. Tam w spokoju porozmawiamy.
Więc ruszyliśmy do wyznaczonego pomieszczenia. Oczywiście każdy inną drogą. Kiedy się pod nim spotkaliśmy zmierzyliśmy się tylko jadowitym wzrokiem. Ja usiadłem pod ścianą i wyjąłem telefon. Właściwie Kaye zrobił to samo, tylko że on oparł się o ścianę naprzeciwko.
Nagle dostałem wiadomość.

Kajetan: Czuję to samo.
Ja: Właśnie zjebano mi najbliższy tydzień. Aż nie chce mi się opowiadać.
Kajetan: Rozumiem. Ja też. To przez tą naszą telepatyczną więź, braciszku.
Ja: Jak kiedyś wreszcie się spotkamy, to ci wpierdolę za tą więź. Same przez to problemy. XD

   - Chłopcy już jestem – odezwała się nauczycielka z kluczem w rękach. Wstałem powoli, odpisałem Kajetanowi, że muszę już iść, po czym wszedłem do sali – siądźcie w pierwszej ławce.
Posłusznie usiedliśmy obok siebie, a nauczycielka przysunęła sobie do nas krzesło.
   - Więc o co chodzi? Nie chcę tu za długo siedzieć. Mam autobus – burknąłem, po czym ostentacyjnie odsunąłem się od Kaye najbardziej jak się da.
   - O to nie musisz się martwić. Powiedzcie mi, od czego to się zaczęło – popatrzyliśmy na nią niezrozumiale, a ona dodała – te kłótnie, bójki.
Prychnąłem.
   - Jeśli sporadyczne nazwanie go kretynem, którym rzecz jasna jest, nazywa pani kłótnią, to chyba pani w życiu prawdziwej kłótni nie widziała – stwierdziłem i zacząłem kiwać się na krześle z rękami skrzyżowanymi na piersi.
   - Sporadyczne? Nie ma momentu, w którym jesteście w jednym pomieszczeniu i nie obdarzycie się pogardliwym spojrzeniem lub się nie wyzwiecie.
Podparłem się znudzony o ręce.
   - Przestańmy bawić się w psychologa – powiedział Kaye.
Za często używam jego imienia. „Debil” lepiej do niego pasuję. Wyciągnąłem z kieszeni telefon. Dobrze, że Debil siedział od strony nauczycielki, a nie ja.

Ja: Wiesz co bracie? Spotkajmy się jak najszybciej, bo zaraz się zabije.

   - Seweryn, jeśli myślisz, że siedząc metr ode mnie, ukryjesz to, że właśnie z kimś piszesz, to się mylisz – odezwała się wychowawczyni.
   - Ja nie staram się tego ukryć. Nie wiem, w jakim celu tu się spotkaliśmy, ale niech pani będzie pewna, że to bez sensu.
   - Zauważyłam, że wcale się na starasz. Praktycznie na każdej lekcji wychowawczej z kimś zawzięcie piszesz. Mogłabym wiedzieć z kim?
Miałem niezwykłą ochotę, aby powiedzieć, że z Johnem lat 40, ale musiałem się powstrzymać. Zapewne jeszcze zawołałaby do szkoły moją mamę.
   - Z bratem – mruknąłem.
Popatrzyła na mnie wzdychając. Zapewne świetnie wie, że jestem jedynakiem. No ale Kajetan jest dla mnie jak brat. Piszemy ze sobą codziennie, narzekamy na siebie, kłócimy się, żeby po chwili znów się pogodzić. Właściwie nigdy nie widziałem jego twarzy, a on mojej. Stwierdziliśmy, że nie chcemy psuć sobie tego wymyślonego wizerunku. To ten moment, kiedy czytasz książkę i widzisz postać w swojej wyobraźni, a nagle oglądasz film, gdzie ona wygląda zupełnie inaczej. Ale już dzwoniliśmy do siebie bez kamerki, więc w miarę znam jego głos. Pewnie przez komunikator nieco się zmienił, ale to nie ważne. Planujemy się kiedyś spotkać. Półtorej roku to chyba wystarczający czas. Będzie ciekawie wreszcie go zobaczyć. Jedyne co wiem, to to, że jest wyskoki i ma jakieś przydługie włosy. Tyle wywnioskowałem z rozmowy.
   - Ale wróćmy do tematu. Dlaczego tak się nie znosicie? – rzekła.
   - Niech pani na niego popatrzy – powiedział ten debil i wskazał na mnie ręką – Cham, kretyn, zero kultury.
   - Morda Da Vinci – warknąłem i odtrąciłem jego rękę – Choć chyba bardziej pasujesz do Michała Anioła. Też lubisz rysować gołych facetów.
   - Za to ty lubisz sobie do nich zwalać. Zakładam, że stąd te wszystkie spojrzenia kierowane na mnie w szatni.
   - Za wysokie progi, na twoje nogi. Lepiej zabawiaj się ze swoim kurdupelskim kolegą, pizdo.
   - Cisza! – krzyknęła nauczycielka – Nie przy mnie takie słownictwo! Nie chcecie się pogodzić – dobrze. W takim razie zadbam, abyście na każdej lekcji siedzieli razem, razem robili projekty, nawet na wfie ćwiczyć będziecie razem. Poczujecie się, jakbyście mieszkali w jednym domu.
   - Pani nie kracze – mruknął białowłosy.
   - To jest jakaś jebana kpina – powiedziałem, wstałem i wyszedłem.
Spotkanie może trwało z kilka minut, ale mi to wystarczy. Poszedłem do klasy, wziąłem swój plecak, powiedziałem Chrisowi, że idę na przystanek i wyszedłem ze szkoły. Nie obchodzi mnie to, że lekcja jeszcze się nie skończyła. Kurtkę założyłem na zewnątrz, choć wcale nie było zimno. Zwyczajnie nie chce mi się jej nosić w ręce.
Na przystanek pobiegłem, jak to mam w zwyczaju. Ostatnio Chris postanowił poprawić swoją kondycje, żeby mieć choć trochę lepsze oceny z wfu. Niby chudy, więc powinien być szybki i tak dalej, ale on jest całkowitym zerem. Więc robię za jego osobistego trenera. Zwłaszcza, że szkoda mi naszego nauczyciela, który musi patrzeć na marne wyczyny mojego rudego przyjaciela. Tak więc biegniemy do przystanku, a później do kolejnego. Przydatne, bo ostatnimi czasami Kaye i jego giermek zaczęli jeździć autobusem.
Usiadłem na jednym końcu ławki. Ten dzień jest kompletnie do dupy. Kilka minut i już jestem udupiony do końca roku! Siedzenie z ciotą. O niczym innym nie marzyłem.
   Nagle przypomniało mi się, że przecież za tydzień mam się przeprowadzić. Cóż… Moja mama koło trzech lat temu poznała faceta. Teraz mamy się do niego przeprowadzić. W życiu go na oczy nie widziałem, bo wciąż omijam nasze „rodzinne” spotkania. Na myśl o tym, że ja, cudowny jedynak, mam mieć jakieś rodzeństwo, czuje się słabo. Szkoła już się jebie, czas na życie prywatne. Czy ja już dramatyzuję?
Wyjąłem telefon i zobaczyłem nową wiadomość od Kajetana.

Kajetan: Cały czas cię do tego namawiam. Gdzie i kiedy?

Mogę dziękować niebiosom, że mam chociaż jego i w razie problemów mogę na niego liczyć.

Ja: Matko! Rozklejam się na przystanku! Przyjdź najlepiej teraz, bo jeszcze się rozpłaczę w miejscu publicznym. To zhańbi moje szlacheckie korzenie!

Wymierzyłem sobie mentalnego policzka. Nie! Ja w rzeczywistości jebnąłem się w ryj! Żebym zapamiętał! Zdecydowanie za dużo melancholijnej muzyki.
   Po minucie na przystanku pojawił się też Kaye. Usiadł na drugim końcu ławki nic nie mówiąc. Czekałem na Chrisa, aby wreszcie pobiec na ten cholerny przystanek. Zastanawiam się, gdzie będę mieszkał po przeprowadzce. Czy będę jeździł do domu jeszcze dłużej? Podobno dzieci tego kolesia mają iść do tego liceum, w którym ja jestem, więc to raczej nie jest drugi koniec miasta.
   - Romeo, dlaczego ty jesteś Romeo?! – usłyszałem krzyk z mojej lewej strony. Chris, któżby inny?
Już wstawałem, bo przecież mieliśmy biegać, kiedy zobaczyłem, jak kuleje. Jakby co najmniej przed chwilą wpadł pod tramwaj. Kolejna wymówka?
   Kiedy już do mnie dokuśtykał, usiadł i jęknął.
   - Biegniemy. I nie wymyślaj kolejnej skręconej kostki. Są idealne warunki – warknąłem.
   - Ale mnie cholernie noga boli. Chyba się poharatałem – powiedział smutno i zaczął podwijać spodnie. Że też dzisiaj musiał ubrać jakieś węższe.
Przykucnąłem przy nim pomagając mu podciągnąć nogawkę. Syknąłem, gdy zobaczyłem całą ranę. Na prawie całej długości łydki miał zdartą skórę do krwi. Oj będzie boleć.
Chris na szczęście zawsze miał ze sobą coś z wyposarzenia apteczki. Tabletki przeciwbólowe, tabletki na gardło, trochę bandaża, gaziki, plastry i mały pojemniczek, do którego przelewał wodę utlenioną. A dlaczego? On jest jakimś życiowym pechowcem. Wyobraźcie sobie, że Chris ma raz przebiec (załóżmy, że umie biegać) boisko piłkarskie. Od jednego boku do drugiego. Na tym boisku leży jeden, jedyny kamień. A teraz zagadka: O co wyjebie się Chris?