Slowly falling down - prolog

Zimny wiatr rozwiewał jej włosy. Chwilę temu pożegnała się ze swoim kolegą, odebrała pieniądze i działkę kokainy, której tak bardzo potrzebowała. Jednak nie wracała jeszcze do ciemnego pokoju w starej kamienicy, który zwykła nazywać norą. Miała się spotkać z jeszcze jedną osobą.
  Był początek kwietnia, wiosna jeszcze na dobre nie zagościła w jej rodzinnym mieście i mimo optymistycznej prognozy pogody, którą słyszała dzisiaj w radiu, nic nie wskazywało na to, by do końca tego tygodnia miało się to zmienić. Noce dalej pozostawały chłodne, a dziewczyna nie kupiła sobie nowej kurtki w nadziei, że stara, zimowa jej wystarczy. Jednak ona była zbyt dziurawa, żeby ją okryć chociaż po części. Ze złością naciągnęła wełnianą czapkę na uszy i szła dalej.
  Miejscem spotkania miało być ostatnie piętro opuszczonej fabryki. Zawsze wybierał jakieś dziwne miejsca, ale nie miała mu tego za złe. Był dziwnym i nieco tajemniczym człowiekiem i to jej się w nim podobało. Był tak nieludzki i doskonały, że mogła zrobić dla niego wszystko. Ale on nic od niej nie chciał, z wyjątkiem dyskrecji i cotygodniowych spotkań.
  Jak go poznała? Przez przypadek. W sklepie wyleciała jej z kieszeni puszka z jakimiś rybami- to zdarzyło jej się pierwszy raz, byłaby skończona, gdyby przyłapali ją na kradzieży. On podszedł do niej szybko i przytulił ją od tyłu, kopiąc puszkę pod półkę. Była mu wtedy dozgonnie wdzięczna. Zaproponował jej spotkanie w ramach rekompensaty. Poszli do parku i tak zaczęła się ich znajomość.
  Nie mówił dużo o sobie. Chciał za to wiedzieć jak najwięcej o niej i o jej kolegach. O nim wiedziała tylko tyle, że był kiedyś pływakiem, ale uszkodził sobie prawe ramię tak, że nie może już uprawiać sportu. Dowiedziała się też, że szuka swojego przyjaciela, ponieważ wiele mu zawdzięcza i chciałby odnowić z nim kontakt. Mówił, że uwielbiał tatuaże i miał jeden, jednak nie jest do końca pewien co przedstawiał i w jakim miejscu się znajdował. Oczywiście zaoferowała mu pomoc i widać było, że chłopakowi ulżyło.
  Wspinała się po schodach, nie mogąc się doczekać spotkania. Ostatnie z nich nie przebiegło pomyślnie- musieli uciekać, ponieważ jakaś kobieta przyszła sprzątać w starym, w ich mniemaniu, magazynie. Miała nadzieję, że dzisiaj spokojnie porozmawiają i dowie się o nim czegoś więcej.
- Halo? – zawołała, sądząc, że jej przyjaciel jest już na miejscu.
- Li? Och, jak dobrze, że cie widzę! – Usłyszała. Rozglądnęła się po pomieszczeniu, które oświetlała tylko poświata księżyca.
- Gdzie jesteś? Nie mogę cię zobaczyć.
Krótki, cichy śmiech.
- To nie ma znaczenia. Po prostu podejdź do okna. 
  Mimo strachu, zrobiła jak kazał. Z resztą, dlaczego miałaby się bać ? Pokręciła głową. Wolnym krokiem przeszła przez pomieszczenie w stronę dość dużego okna. Obróciła się wokół własnej osi i zawołała go po imieniu. 
- Księżyc wygląda dzisiaj pięknie, prawda? - usłyszała jego szept i delikatny szmer.
Bez wahania oparła się rękami o betonową ramę okna i spojrzała w górę. Miał rację. Księżyc świecił swoim chłodnym światłem, delikatnie zabarwiając tym samym chmury na szarawy kolor.
- Faktycznie, dzisiaj jest niezwykły -mruknęła.
- A więc przypatrz się dobrze Li. -Na dźwięk jego głosu, przeszły ją ciarki.
- Bo to jest ostatni księżyc, który zobaczyłaś w całym swoim nędznym życiu.
Kiedy popchnął ją poczuła ulgę. Oraz ból. Zdradził i dał jej wolność.
A potem upadła całym swoim ciałem na zimny chodnik.
"Do cholery, zmarnowałam moje ostatnie minuty życia na oglądanie księżyca. Wolałabym wtedy wciagać kokę."
Usłyszała jego śmiech i odpłynęła w ciemność.